Audio kwaliteit

Terugkijkend op het onderwerp kwaliteit in de audio industrie zijn er heden ten dage nogal wat bedenkingen daarover. Men vraagt zich af, leven we misschien in de eeuw van "goed genoeg"
Inderdaad, veel mensen betogen heden ten dage, dat ondanks de vele inspanningen van zo velen in de audio industrie, er een beduidend verval is in kwaliteit van audio registraties, van audio apparatuur en van het totale muziek klimaat. Luisteraars naar muziek stellen zich in op middelmatige kwaliteit inplaats van aan te dringen op uitmuntendheid.
Gemak schijnt te triomferen ten kosten van kwaliteit.
Net zoals op de dag des oordeel bij de muziekindustrie met hun doem-scenario's van twee jaar geleden, net zoals het vitten en schelden op audio kwaliteit is dat niet geheel zonder reden; maar nu ook weer niet een echte crisis, zelfs geen definitief vertrek van onze historische tradities.
Een reden waarom de zaken van ons gezamenlijke belang voor velen van ons zo somber lijken is gelegen in het feit dat een groot gedeelte veel van wat we dagelijks in audioland doen, een onderdeel van de recording industrie is geworden, en juist die industrie gaat door een vreemde en deprimerende periode gedurende het laatste decennium, waar geen eind aan schijnt te komen.
Invloedrijke merken zijn geconsolideerd als onderdeel van grotere bestaande firma's, welke geen interesse hebben in de "kunst" van muziek maar alleen geïnteresseerd zijn in winst maken voor de toezicht houdende aandeelhouders.
Muzieklabel-planningen zijn gedecimeerd, opname budgets zijn drastisch bekort en er is sprake van een serieuze kaasschaaf methode welke alle gezonde winst heeft opgesoupeerd.
In het kielzog daarvan doen de audio apparatuur fabrikanten ook nog eens mee.
De eens langlopende studio boekingen zijn nu een ding uit het verleden geworden, en inderdaad komen recording projecten die geheel opgenomen en afgewerkt worden op één plaats praktisch niet meer voor.
Muziek ondernemingen weten dat recording studio's heel erg hun best moeten doen om de bezettingsgraad op peil te houden, en daarom worden de tarieven fors onder druk gezet en eisen ze dat hun projecten sneller gerealiseerd worden in weerwil van kwaliteit.
Kleinere labels mogen dan wat beter uit de bus komen, maar zijn absoluut niet in de gelegenheid de grote sponsor uit te hangen zoals de grote jongens dat deden in de periode tussen 1960 en 1990.
De recording specialisten zijn vertrokken of gepensioneerd, de know how is vervlogen en de jonge generatie van recording engineers hebben nauwelijks mogelijkheid om ergens ervaring en kennis op te doen.
Door het gebrek aan basiskennis kunnen ze zich niet realiseren wat audiokwaliteit inhoud.
Wat is dan wel de oorzaak van deze malaise in de muziekindustrie. In één woord gezegd: Schaalvergroting.
Het is een onmogelijke zaak om een schaalvergrotende vorm toe te passen op enige vorm van kunst. Dit is niet onderhandelbaar.
Het was een zaak van tijd voor de ondernemers die de muziek firma's op gang en groot brachten. Zij werden vervangen door niet muziekminnende functionarissen welke, gespeend waren van elke muzikale en emotionele inbeelding. Dit waren eigenlijk gewone loonslaven .
Dit wil natuurlijk niet zeggen dat iedereen in de muziekbusiness dus een loonslaaf is.
Maar de noodzaak om in zulke zaken de juiste beslissingen te nemen kwam in handen van juist die loonslaven. In andere woorden, De passie verdween van het divisie niveau van de muziek firma toen de giganten de boel overnamen. De macht werd langzaamaan overgenomen door de „corporate” eigenaren. Het was desastreus voor de artiest, de werknemers en de muziekindustrie in het algemeen.
Behalve van een paar individuen aan de top welke megabedragen op hun bankrekening kregen bijgeschreven was ieder ander een verliezer.
Hoe filtert het „corporate” klimaat deze labels.
In de pop muziek afdeling is het meest succesvolle model om artiesten te vinden waarin je gelooft, hun muziekvisie deelt en hen ondersteund.
Ze mogen dan misschien niet meteen grote hits scoren, maar het gebeurt ook wel dat een met veel zorg omgeven planning van bv. 25.000 stuks voor een verwachte hit plotseling 250.000 haalt. Is het misschien denkbaar dat het gebruikte planningssysteem misschien toch niet het juiste is.
Maar het corporate streven blijft de de kwartaalcijfers omhoogstuwen.
De andere, meer verraderlijke zaak, die gebeurt, is dat de echte muziekmensen zachtjes aan verdwijnen en vervangen worden door "echte zakenmensen"
Een succesvol artiest en repertoire medewerker in de betreffende firma bijvoorbeeld, wordt dan omhoog gepromoveerd tot manager of president. Deze baan heeft vervolgens niets van doen met waar de man of vrouw goed in was. Men dient dan budgetten op te stellen en verwordt tot een boekhouder. Men dient dan aan te geven hoeveel van dit of dat nummer verkocht zal gaan worden.
Het is het overdenken waard of de bestaande muziekindustrien in hun huidige vorm nog wel bestaansrecht hebben. Aangezien de moderne communicatie industrie vele vormen van muziek en beeld-overdracht kent is de behoefte om in massa geluids en beelddragers te produceren een achterhaalde zaak. Wat de muziekindustrie overblijft is het artisten en repertoire belang beheren.

Vanuit een geluidsstandpunt gezien, baart de snelle toename, een explosie gelijkwaardig, ons opzien, waarbij gewetensvolle audiophielen ergernis bezorgd wordt met de explosie van MP3 als het keuzemedium voor zo vele muziekliefhebbers.
Het is frustrerend als x-duizend mensen "shared" MP3 files middels piraten van het internet afhalen. Maar met het succes van Apple's iTunes and iPod, en vergelijkbare exercities van andere ondernemingen, werd de veronderstelde slechtere technologie (vergeleken met de CD) omarmd en gelegaliseerd door de muziekindustrie.
Voeg hier nog bij dat vele mensen luisteren naar MP3's, met kleine oorknopjes op, of slechte computer luidsprekers, en het is makkelijk te begrijpen waarom audio technici en andere zich soms afvragen:
"Waarom spendeer ik vele lange uren in de studio en tracht oorspronkelijke en kwalitatief goede opnames te maken".
Maar laten we even op de plaats rust maken, we hebben dit al eens eerder meegemaakt.
Voorbeeld A
Het eigenaardige plastic huisje met een heel dun bandje, opgerold op een paar miezerige filmrolletjes dat cassette heet.
Er was een tijd niet zo lang geleden toen ingenieurs zich beklaagde over de slechte kwaliteit van de Cassette: Onbetwistbaar, ze waren vaak slechter als de LP. Er zijn er die zelfs beweren dat het kwaliteitsverschil tussen LP's en Cassette groter was dan tussen CD en MP3.
Uiteindelijk verdrong de Cassette de LP grotendeels van de markt.
Iedereen wist dat ze niet zo goed klonken. Waarom? Gemak natuurlijk. Overal te gebruiken. Cassettes gaven ons muziek overal, in de auto, Walkman en op kleine en grote „Soundblasters”.
Maar weet U wat, het heeft de muziek voor geen meter veranderd. U vind geen enkele technicus die doelbewust slechte opnames accepteert. omdat de uiteindelijke bestemming voor muziekliefhebbers een miezerige slecht klinkende Cassette zou moeten zijn die op een middelmatig stel autoluidsprekers of een goedkope supermarkt Walkman wordt afgespeeld. Het treurige feit is, daargelaten het onderwerp van de Cassette kwaliteit, dat de meeste mensen ook geen goed hifi weergave systeem hebben om naar LP’s te luisteren.
In de zeventiger jaren hadden audiophieles misschien wel de aspiratie maar niet de daarvoor benodigde financiën. Maar men hield van muziek. Een verdwijnend fenomeen.
CD's verbeterde het weergave gebeuren enigszins. De CD's klonken beter op middelmatige apparatuur dan de LP's dat deden. En vandaag de dag, zelfs de „ low budget” apparatuur is vaak beter dan vergelijkbare uit de LP. Eeuw.
En indien iTunes en CD's weergegeven door de computer luidsprekers "goed genoeg" zijn, is het vaak eraan te wijten dat de meeste mensen geen goede apparatuur bezitten en ze luisteren nu eenmaal niet zo serieus naar muziek.
Echter, men zou kunnen argumenteren dat de iTunes ervaring zou kunnen helpen om de luisteraars meer muziek bewust te maken, daar het luisteren op oordopjes een intiem gebeuren is, dat de musicus en de luisteraar tezamen brengt.
Het goede nieuws is dat fabrikanten en technici constant ernaar streven om beter klinkende apparatuur en disc's te maken. Veel geld is er gestoken in onderzoek en marketing met als resultaat een constante ontplooiend technologisch landschap.
Veel geld is geïnvesteerd in kostbare exercities, herinner U de DCC. De droom van de kwalitatief goede Cassette die er nooit kwam, zo goed als de diverse veranderende trends die de manier van werken van mensen veranderde en de constant aanpassende industriële economie.
De ADAT machines die bij u ergens in de hoek staan hebben heden niet veel nut meer nu er ProTools etc zijn. Maar ze hielden ons op de been gedurende moeilijke tijden en diende als een overgang naar de hedendaagse alom aanwezige werkstations.
Nu gaan de gesprekken en de R&D gelden over „High Bit Rate" en „Surroud formaten”.
technici , producenten en muziekfirma's zijn gebiologeerd. Maar het publiek is in de war.
SACD of DVD-A? of DVD-V? of blue laser twee lagen techniek Surround voor Hi Definitie Televisie 5.1? 6.0? Hemeltje wat is 7.1 nu weer.
Diegenen van ons werkzaam in de muziek industrie zijn in een zeldzame positie geraakt, geïndoctrineerd met deze opwindende golf van producten en benaderingen over de jaren.
Als iedereen op de plaats van de opnametechnicus in de studio kon plaatsnemen om te luisteren naar zijn favoriete muziek dan zouden vele nieuwe technieken sneller gerealiseerd worden. Maar de realiteit is, MP3 is "goed genoeg" voor de gewone luisteraar en daarenboven waar zou ik al die achter luidsprekers, midden kanaal en subwoofer van een 5.1 systemen en de bijbehorende muziekdozen moeten stallen in mijn middenklasse huiskamer.
De realiteit is hopelijk dat de mensen enigszins bekend raken met de nieuwe formaten. Het is daarbij te hopen dat de luisteraars nog steeds een goede CD kunnen waarderen, want de kwaliteit is toch beduidend beter dan een MP3
Het blijft nog de vraag of al deze nieuwe zaken het gaan maken. Ze mogen dan gewild zijn bij audiophielen, maar dat zou wel eens niet genoeg kunnen zijn zoals reeds vele malen in soortgelijke gevallen is vertoond. En tot dusver gaat het publiek nog niet voor de hoge resolutie audio disc (SACD). Het ziet er meer naar uit dat het publiek video wenst, met als gevolg dat de DVD een langer leven lijkt te zijn beschoren. Kwaliteit schijnt het dus niet altijd te winnen.

Behalve dat er veel energie wordt gestoken in verbetering van apparatuur, zijn er andere invloeden die de kwaliteit van muziek beïnvloeden. Met name de luisteraar en zijn omgevingsakoestiek en het geluidsniveau. Om meer aandacht te vestigen op disks wordt het niveau opgeschroefd en vind er van allerlei processing plaats. Het nevenproduct van deze behandelingen is vervorming. Het is niet allemaal nonsens, maar het klinkt niet meer natuurlijk en minder muzikaal; het klinkt eigenlijk mechanisch.
Speciaal in de pop muziek leeft men met zo’n soort middelmatig geluid. Het overgrote deel van de geluidstechnici is verslaafd aan zogenaamde technologie. Zij zijn zich minder bewust van de werkelijke kwaliteit van geluid, als wel van het manipuleren ervan in de computer met al zijn plug-in's. Meestal wordt het oordeel buiten spel gezet omdat men geloofd in het idee dat eenmaal in het digitale domein je alles met het geluid kan doen zonder de kwaliteit aan te tasten. De echte regel is dat wat je ook met het signaal doet dit het signaal alleen verslechterd. Het is veel meer een kwestie van marketing dan muziek. Maar wie gaat ons vertellen wat het betere is. Kennelijk is er geen eenvoudig antwoord op de vraag wat kwaliteit is in een geluidsopname.
Het kwaliteits besef speelt in alle geledingen van audio, vanaf de training welke aanstaande geluidstechnici krijgen op school tot de producten welke worden aangeprezen door de winkels en commerciële "sites", tot de uitwerking van slinkende opname budgetten.
Hoe wordt de geluidsindustrie door deze factoren beïnvloed ? Worden technici gevraagd meer te presteren met minder ? Zijn "prosumer en professional voor eeuwig samengesmolten ? Het is de moeite waard een diepgaande kijk op deze fenomenen te verkrijgen en te zien hoe de goede in deze industrie omgaan met deze lagere verwachtingen en opbrengsten en op hun manier van handelen. Hopelijk door te weigeren om toe te geven aan de gevestigde voldaanheid en voort te gaan met de kwaliteit te verhogen.


Home Services Projects References Authorized Contact Acoustics Akoestiek Audio Quality SoundSeminar	Audio kwaliteit Terugkijkend op het onderwerp kwaliteit in de audio industrie zijn er heden ten dage nogal wat bedenkingen daarover. Men vraagt zich af, leven we misschien in de eeuw van "goed genoeg" Inderdaad, veel mensen betogen heden ten dage, dat ondanks de vele inspanningen van zo velen in de audio industrie, er een beduidend verval is in kwaliteit van audio registraties, van audio apparatuur en van het totale muziek klimaat. Luisteraars naar muziek stellen zich in op middelmatige kwaliteit inplaats van aan te dringen op uitmuntendheid. Gemak schijnt te triomferen ten kosten van kwaliteit. Net zoals op de dag des oordeel bij de muziekindustrie met hun doem-scenario's van twee jaar geleden, net zoals het vitten en schelden op audio kwaliteit is dat niet geheel zonder reden; maar nu ook weer niet een echte crisis, zelfs geen definitief vertrek van onze historische tradities. Een reden waarom de zaken van ons gezamenlijke belang voor velen van ons zo somber lijken is gelegen in het feit dat een groot gedeelte veel van wat we dagelijks in audioland doen, een onderdeel van de recording industrie is geworden, en juist die industrie gaat door een vreemde en deprimerende periode gedurende het laatste decennium, waar geen eind aan schijnt te komen. Invloedrijke merken zijn geconsolideerd als onderdeel van grotere bestaande firma's, welke geen interesse hebben in de "kunst" van muziek maar alleen geïnteresseerd zijn in winst maken voor de toezicht houdende aandeelhouders. Muzieklabel-planningen zijn gedecimeerd, opname budgets zijn drastisch bekort en er is sprake van een serieuze kaasschaaf methode welke alle gezonde winst heeft opgesoupeerd. In het kielzog daarvan doen de audio apparatuur fabrikanten ook nog eens mee. De eens langlopende studio boekingen zijn nu een ding uit het verleden geworden, en inderdaad komen recording projecten die geheel opgenomen en afgewerkt worden op één plaats praktisch niet meer voor. Muziek ondernemingen weten dat recording studio's heel erg hun best moeten doen om de bezettingsgraad op peil te houden, en daarom worden de tarieven fors onder druk gezet en eisen ze dat hun projecten sneller gerealiseerd worden in weerwil van kwaliteit. Kleinere labels mogen dan wat beter uit de bus komen, maar zijn absoluut niet in de gelegenheid de grote sponsor uit te hangen zoals de grote jongens dat deden in de periode tussen 1960 en 1990. De recording specialisten zijn vertrokken of gepensioneerd, de know how is vervlogen en de jonge generatie van recording engineers hebben nauwelijks mogelijkheid om ergens ervaring en kennis op te doen. Door het gebrek aan basiskennis kunnen ze zich niet realiseren wat audiokwaliteit inhoud. Wat is dan wel de oorzaak van deze malaise in de muziekindustrie. In één woord gezegd: Schaalvergroting. Het is een onmogelijke zaak om een schaalvergrotende vorm toe te passen op enige vorm van kunst. Dit is niet onderhandelbaar. Het was een zaak van tijd voor de ondernemers die de muziek firma's op gang en groot brachten. Zij werden vervangen door niet muziekminnende functionarissen welke, gespeend waren van elke muzikale en emotionele inbeelding. Dit waren eigenlijk gewone loonslaven . Dit wil natuurlijk niet zeggen dat iedereen in de muziekbusiness dus een loonslaaf is. Maar de noodzaak om in zulke zaken de juiste beslissingen te nemen kwam in handen van juist die loonslaven. In andere woorden, De passie verdween van het divisie niveau van de muziek firma toen de giganten de boel overnamen. De macht werd langzaamaan overgenomen door de „corporate” eigenaren. Het was desastreus voor de artiest, de werknemers en de muziekindustrie in het algemeen. Behalve van een paar individuen aan de top welke megabedragen op hun bankrekening kregen bijgeschreven was ieder ander een verliezer. Hoe filtert het „corporate” klimaat deze labels. In de pop muziek afdeling is het meest succesvolle model om artiesten te vinden waarin je gelooft, hun muziekvisie deelt en hen ondersteund. Ze mogen dan misschien niet meteen grote hits scoren, maar het gebeurt ook wel dat een met veel zorg omgeven planning van bv. 25.000 stuks voor een verwachte hit plotseling 250.000 haalt. Is het misschien denkbaar dat het gebruikte planningssysteem misschien toch niet het juiste is. Maar het corporate streven blijft de de kwartaalcijfers omhoogstuwen. De andere, meer verraderlijke zaak, die gebeurt, is dat de echte muziekmensen zachtjes aan verdwijnen en vervangen worden door "echte zakenmensen" Een succesvol artiest en repertoire medewerker in de betreffende firma bijvoorbeeld, wordt dan omhoog gepromoveerd tot manager of president. Deze baan heeft vervolgens niets van doen met waar de man of vrouw goed in was. Men dient dan budgetten op te stellen en verwordt tot een boekhouder. Men dient dan aan te geven hoeveel van dit of dat nummer verkocht zal gaan worden. Het is het overdenken waard of de bestaande muziekindustrien in hun huidige vorm nog wel bestaansrecht hebben. Aangezien de moderne communicatie industrie vele vormen van muziek en beeld-overdracht kent is de behoefte om in massa geluids en beelddragers te produceren een achterhaalde zaak. Wat de muziekindustrie overblijft is het artisten en repertoire belang beheren. Vanuit een geluidsstandpunt gezien, baart de snelle toename, een explosie gelijkwaardig, ons opzien, waarbij gewetensvolle audiophielen ergernis bezorgd wordt met de explosie van MP3 als het keuzemedium voor zo vele muziekliefhebbers. Het is frustrerend als x-duizend mensen "shared" MP3 files middels piraten van het internet afhalen. Maar met het succes van Apple's iTunes and iPod, en vergelijkbare exercities van andere ondernemingen, werd de veronderstelde slechtere technologie (vergeleken met de CD) omarmd en gelegaliseerd door de muziekindustrie. Voeg hier nog bij dat vele mensen luisteren naar MP3's, met kleine oorknopjes op, of slechte computer luidsprekers, en het is makkelijk te begrijpen waarom audio technici en andere zich soms afvragen: "Waarom spendeer ik vele lange uren in de studio en tracht oorspronkelijke en kwalitatief goede opnames te maken". Maar laten we even op de plaats rust maken, we hebben dit al eens eerder meegemaakt. Voorbeeld A Het eigenaardige plastic huisje met een heel dun bandje, opgerold op een paar miezerige filmrolletjes dat cassette heet. Er was een tijd niet zo lang geleden toen ingenieurs zich beklaagde over de slechte kwaliteit van de Cassette: Onbetwistbaar, ze waren vaak slechter als de LP. Er zijn er die zelfs beweren dat het kwaliteitsverschil tussen LP's en Cassette groter was dan tussen CD en MP3. Uiteindelijk verdrong de Cassette de LP grotendeels van de markt. Iedereen wist dat ze niet zo goed klonken. Waarom? Gemak natuurlijk. Overal te gebruiken. Cassettes gaven ons muziek overal, in de auto, Walkman en op kleine en grote „Soundblasters”. Maar weet U wat, het heeft de muziek voor geen meter veranderd. U vind geen enkele technicus die doelbewust slechte opnames accepteert. omdat de uiteindelijke bestemming voor muziekliefhebbers een miezerige slecht klinkende Cassette zou moeten zijn die op een middelmatig stel autoluidsprekers of een goedkope supermarkt Walkman wordt afgespeeld. Het treurige feit is, daargelaten het onderwerp van de Cassette kwaliteit, dat de meeste mensen ook geen goed hifi weergave systeem hebben om naar LP’s te luisteren. In de zeventiger jaren hadden audiophieles misschien wel de aspiratie maar niet de daarvoor benodigde financiën. Maar men hield van muziek. Een verdwijnend fenomeen. CD's verbeterde het weergave gebeuren enigszins. De CD's klonken beter op middelmatige apparatuur dan de LP's dat deden. En vandaag de dag, zelfs de „ low budget” apparatuur is vaak beter dan vergelijkbare uit de LP. Eeuw. En indien iTunes en CD's weergegeven door de computer luidsprekers "goed genoeg" zijn, is het vaak eraan te wijten dat de meeste mensen geen goede apparatuur bezitten en ze luisteren nu eenmaal niet zo serieus naar muziek. Echter, men zou kunnen argumenteren dat de iTunes ervaring zou kunnen helpen om de luisteraars meer muziek bewust te maken, daar het luisteren op oordopjes een intiem gebeuren is, dat de musicus en de luisteraar tezamen brengt. Het goede nieuws is dat fabrikanten en technici constant ernaar streven om beter klinkende apparatuur en disc's te maken. Veel geld is er gestoken in onderzoek en marketing met als resultaat een constante ontplooiend technologisch landschap. Veel geld is geïnvesteerd in kostbare exercities, herinner U de DCC. De droom van de kwalitatief goede Cassette die er nooit kwam, zo goed als de diverse veranderende trends die de manier van werken van mensen veranderde en de constant aanpassende industriële economie. De ADAT machines die bij u ergens in de hoek staan hebben heden niet veel nut meer nu er ProTools etc zijn. Maar ze hielden ons op de been gedurende moeilijke tijden en diende als een overgang naar de hedendaagse alom aanwezige werkstations. Nu gaan de gesprekken en de R&D gelden over „High Bit Rate" en „Surroud formaten”. technici , producenten en muziekfirma's zijn gebiologeerd. Maar het publiek is in de war. SACD of DVD-A? of DVD-V? of blue laser twee lagen techniek Surround voor Hi Definitie Televisie 5.1? 6.0? Hemeltje wat is 7.1 nu weer. Diegenen van ons werkzaam in de muziek industrie zijn in een zeldzame positie geraakt, geïndoctrineerd met deze opwindende golf van producten en benaderingen over de jaren. Als iedereen op de plaats van de opnametechnicus in de studio kon plaatsnemen om te luisteren naar zijn favoriete muziek dan zouden vele nieuwe technieken sneller gerealiseerd worden. Maar de realiteit is, MP3 is "goed genoeg" voor de gewone luisteraar en daarenboven waar zou ik al die achter luidsprekers, midden kanaal en subwoofer van een 5.1 systemen en de bijbehorende muziekdozen moeten stallen in mijn middenklasse huiskamer. De realiteit is hopelijk dat de mensen enigszins bekend raken met de nieuwe formaten. Het is daarbij te hopen dat de luisteraars nog steeds een goede CD kunnen waarderen, want de kwaliteit is toch beduidend beter dan een MP3 Het blijft nog de vraag of al deze nieuwe zaken het gaan maken. Ze mogen dan gewild zijn bij audiophielen, maar dat zou wel eens niet genoeg kunnen zijn zoals reeds vele malen in soortgelijke gevallen is vertoond. En tot dusver gaat het publiek nog niet voor de hoge resolutie audio disc (SACD). Het ziet er meer naar uit dat het publiek video wenst, met als gevolg dat de DVD een langer leven lijkt te zijn beschoren. Kwaliteit schijnt het dus niet altijd te winnen. Behalve dat er veel energie wordt gestoken in verbetering van apparatuur, zijn er andere invloeden die de kwaliteit van muziek beïnvloeden. Met name de luisteraar en zijn omgevingsakoestiek en het geluidsniveau. Om meer aandacht te vestigen op disks wordt het niveau opgeschroefd en vind er van allerlei processing plaats. Het nevenproduct van deze behandelingen is vervorming. Het is niet allemaal nonsens, maar het klinkt niet meer natuurlijk en minder muzikaal; het klinkt eigenlijk mechanisch. Speciaal in de pop muziek leeft men met zo’n soort middelmatig geluid. Het overgrote deel van de geluidstechnici is verslaafd aan zogenaamde technologie. Zij zijn zich minder bewust van de werkelijke kwaliteit van geluid, als wel van het manipuleren ervan in de computer met al zijn plug-in's. Meestal wordt het oordeel buiten spel gezet omdat men geloofd in het idee dat eenmaal in het digitale domein je alles met het geluid kan doen zonder de kwaliteit aan te tasten. De echte regel is dat wat je ook met het signaal doet dit het signaal alleen verslechterd. Het is veel meer een kwestie van marketing dan muziek. Maar wie gaat ons vertellen wat het betere is. Kennelijk is er geen eenvoudig antwoord op de vraag wat kwaliteit is in een geluidsopname. Het kwaliteits besef speelt in alle geledingen van audio, vanaf de training welke aanstaande geluidstechnici krijgen op school tot de producten welke worden aangeprezen door de winkels en commerciële "sites", tot de uitwerking van slinkende opname budgetten. Hoe wordt de geluidsindustrie door deze factoren beïnvloed ? Worden technici gevraagd meer te presteren met minder ? Zijn "prosumer en professional voor eeuwig samengesmolten ? Het is de moeite waard een diepgaande kijk op deze fenomenen te verkrijgen en te zien hoe de goede in deze industrie omgaan met deze lagere verwachtingen en opbrengsten en op hun manier van handelen. Hopelijk door te weigeren om toe te geven aan de gevestigde voldaanheid en voort te gaan met de kwaliteit te verhogen.